دیوان سلطان

5. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 4664 آغاز: سؤال، بسمله، بر رای صواب نمای حقیقت آرای سخن سنجان فصاحت کیش و بزرگان خرده اندیش پوشیده نماناد؛ انجام: سلطان همه آفاق پر از جور و جفا شد ×× در دهر مگر نیست یکی اهل صفائی حاوی پنجهزار بیت و مشتمل است بر 167 غزل و دو ترجیع‌بند، دو ترکیب‌بند، بیست و دو قطعه، 432 رباعی، 1443 بیت مثنوی سیف الرسایل، 13 قطعه در مرثیه و نوحه شهدای کربلا، و تذکره بزم خاقان (مجلس 147/3) نیز ازوست؛ خط: شکسته نستعلیق خوش، کا: علیمحمد بن احمد طباطبائی اردستانی، تا: 1292ق؛ در مقدمه این نسخه نامه‌ای است از سلطان قاجار خطاب به میرزا اسماعیل هنر پسر یغما مبنی بر اینکه هفتاد و نه غزل او را حاجی محمد اسماعیل طهرانی جامع اشعار یغما از روی نادانی به‌عنوان غزلیات جدید داخل دیوان یغما کرده و پسرش تخلص بعضی از غزل‌ها را تغییر داده، و میرزا اسمعیل هنر در نامه مورخ 28 محرم 1292 که به‌دنبال نامه سلطان مسطور است، شهادت به صحت این مطلب داده و گفته است که مقداری از اشعار و منشآت خود وی نیز به‌دست حاجی محمد اسمعیل مزبور در دیوان یغما درج شده، و در پایان مقال نامه‌ای را که یغما در شکایت از غلط‌کاری‌های حاجی محمد اسمعیل طهرانی به ملا محمد حسین اصفهانی نگاشته است شاهد آورده؛ واقف: حاج قائم مقام، بهمن 1316؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: چرمی، 179گ، 17-15 سطر (10×17)، اندازه: 17/5×25/7سم [ف: 7 - 423]