دیوان سقا

2. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 3930/6 آغاز: خداوندا به حق ذات پاکت ×× به سوز عاشقان دردناکت / آنکه استاد من به سقائی ×× در ره و رسم بی سر و پائی / نهصد و شصت و شش به ماه عشور ×× آمد از غیب نظم ما به حضور / همچو [سقا] ز نفس رهزن خویش ×× صد خطا هست ... / ... ما را بدین موی سفید ×× و زبر افتاد ... مثنوی عرفانی است از او؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: آغاز قرن 11؛ مجدول؛ گویا از سقا؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن قهوه‌ای، 15 سطر، اندازه: 18/8×28/6سم [ف: 7 - 111]