دیوان سعدی شیرازی

132. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 82-1/82 آغاز: بسمله. سپاس و حمد بی پایان خدا را ×× که صنعش در وجود آورد ما را / الها، قادرا، پروردگارا ×× کریما، منعما، آمرزگارا؛ انجام: سعدیا پیش تیر غمزه ما ×× به زتقوی نیامد است سپری / دانی کدام نعمت در وصف می بیاید ×× چشمی که باز باشد هر لحظه بر جمالی / همچون دو مغز بادام اندریکی خزینه ×× با هم گرفته انسی ور دیگران ملالی یک غزل از حرف الف وسپس حرف د شروع می‌شود: «تو آن نه ای که دل از محبت تو بر گیرند ×× وگر ملول شوی صاحبی دگر گیرند» (در نسخه اصل مباحث وجود ندارند)؛ خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: وسط؛ با سرلوح مزدوج، مجدول محرر مذهب؛ جلد: گالینگور قهوه‌ای، 106گ، 15 سطر، اندازه: 14×22سم [ف: 4 - 1888]