دیوان سحبان زنجانی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3403 آغاز: غزلیات از جناب ... ضیاء الدین المتخلص بسحبان ... می‌باشد. بسمله و به نستعین. حجاب چهره مکن زلف عنبر آسا را ×× که خود حجاب بود حسن روی زیبا را / تو خود بخلوت حسن آرمیده ای لیکن ×× فروغ پرتو رویت گرفته صحرا را / ... / چه می‌خوری غم ایام فانیا می خور ×× غمی که دوست دهد شادیست شیدا را؛ انجام: آن به که در ثنای تو فرزانه پادشاه ×× بندم لب از کلام کنم جام داستان در آن غزل است و مسمط و ستایش برخی از بزرگان مانند مهدی (ع) و محمد (ص) و ناصرالدین شاه و نزدیک 750 بیت. شعرهای او نزدیک به سه هزار بیت می‌شده و پراکنده شده و همین اندازه از یادداشت‌های او که نزد سید محمد علی بوده است به دست آمده و نوشته شده است. او در جوانی «پروین» تخلص می‌کرده و در برخی از سروده‌های او این تخلص دیده می‌شود. در این دیوان تخلص «سحبان» هست؛ خط: نستعلیق، کا: علی اکبر بن محمد تبریزی، تا: 15 و 16 محرم 1309ق؛ مجدول؛ نسخه از کتابخانه میرزا محمد خان مستوفی بوده؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج عنابی، 26گ، 16 سطر (9×15)، اندازه: 16×21سم [ف: 11 - 2410]