دیوان سالک یزدی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3287 آغاز: جلوه سنبل و گل می‌برد از جا ما را ×× مو کشان می‌کشد از شهر بصحرا ما را؛ انجام: ایکه دار ی بر خداوندان فرج ×× هر چه می‌خواهد دلت آماده است / ... / چند روزی شد که از بی قهوگی ×× قهوه جوشی باز جوش فتاده است. از سالک یزدی (الذریعه 420/9)، شامل: غزل به ترتیب تهجی، ساقی نامه و چند قصیده، در ستایش قطب عالم شاه عبدالله، مثنوی داستان خسرو شیرین که در آن از شاه مردان شیر یزدان و همان شاه عبدالله ستایش شده (آغاز و انجام افتاده)، باز قصیده در ستایش قطب شاه و پیامبر و شیخ محمد خاتون و میرزا معین آصف شیراز و میرزا حبیب الله صدر و آصفخان و شاه جهان و شایسته خان پسر آصفخان و امیر خان قورچی باشی و منزل میرزا حکیم کلانتر و علی پاشا حاکم بصره و رحمت خان و ظفر خان و آقا زمان تهرانی و شاه عبدالله و جملة الملکی پسر محمد سعید و میرزا محمد امین پسر میر جمله و تاریخ پل قطب شاه در بند محلی پسته و تعریف چراغان و باغ و دریاچه و تاریخ آینه خانه (1063) و باغی نبی و کاخ بنک پستان و سرای آصف خان (1052) و فتح قلعه کندی کوته (1060) و تولد پسر جعفر خان و کاخ میرزا محمد امین پسر جملة الملکی و ستایش میرزا ناصر سپه سالار قطب شاه، با چند رباعی و یک قطعه، روی هم نزدیک 11000 بیت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: فرنگی کبود، جلد: تیماج مشکی، 301گ، 17 سطر (16/5×8)، اندازه: 14×25/5سم [ف: 11 - 2252]