دیوان زیوری

قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2332 آغاز: خوانم ترا بروز و شب ای ذات کبریا ×× در هر غم و حوادث و هرمحنت و بلا / بر بسته ام زخلق لب از گفت و از شنود ×× بیگانه گشته ام ز خود و با تو آشنا؛ انجام: خواهر ز ضرب سیلی اعدا کبود شد ×× رخساره سکینه غم پرور حسین / خاموش زیوری که از این نظم جانگداز ×× بخشد ترا بروز جزا داور حسین ... مجموعه بسیار مفصل از قصاید، غزلیات، تضمین اشعار سعدی، بندها و غزلیات در مقتل سیدالشهداء (ع) و مدح بزرگان و امیران هم عصر شاعر که در یک دفتر گردآوری شده و در سال 1298ق پایان یافته است، شاعر ناشناخته مانده و در تمام غزلیات «زیوری» تخلص کرده است، فرهنگ سخنوران و الذریعة تنها از سه تن زیور با عناوین محمد تقی علاقه یزدی و زیور یزدی و محمد صادق زیور که هر سه در قرن سیزدهم می‌زیستند یاد کرده؛ خط: نستعلیق، کا: محمد علی سلمانی تفرشی، تا: 1294ق؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج سرخ، 475گ، اندازه: 17×22سم [ف مخ: 2- 926]