دیوان زلالی خوانساری

16. اراک؛ بیات، عبدالحسین؛ شماره نسخه: 20/2 آغاز: شعله دیدار: نام او تاج سر هر نامه ای ×× شعله دیدار هر هنگامه ای، میخانه: نام او باده سینه میخانه است ×× دهن هر که هست پیمانه است، حسن گلوسوز: بسم الله الرحمن الرحیم ×× تیر شهابیست بدیو رجیم، آذر و سمندر: نامش عشق است حسن دفتر ×× آتش ساقییست، کو سمندر، ذره خورشید: نام او کرده مرا شعله فروز ×× نتوان گفت به آتش که مسوز، سلیمان نامه: بنام جهانگیر دلهای تنگ ×× که آمد سلیمانش یک مور لنگ؛ انجام: شعله دیدار: گوشه ابرو مکن بر صبر کج ×× گفته اند الصبر مفتاح الفرج، میخانه: از طربهای یاد آن خونریز ×× آب بر آتشم زند انگیز، حسن گلوسوز: فکر تو کابین معانی بکر ×× هان ز کف طبع منم جام فکر، آذر و سمندر: خود عشق بر وی خویش نازد ×× ما را و تو را بهانه سازد، ذره خورشید: روزن کوچه دل چشم می‌است ×× گل تسبیح مخوان جام می‌است (کذا)، سلیمان نامه: فرس در رمیدن ز بخت سیاه ×× نفس در طپیدن ز سستی آه شش مثنوی از سبعه سیاره است هر یک با مقدمه منثور مصدر به نام میرداماد به نامهای: شعله دیدار، میخانه، حسن گلوسوز، آذرو سمندر، ذره و خورشید، سلیمان نامه یا سلیمان و بلقیس. جمعا 1600 بیت؛ خط: نستعلیق، کا: محمد فاضل، تا: 1603؟؛ کاغذ: شکری، جلد: میشن عنابی، 13 سطر، اندازه: 10/5×20سم [نشریه: 6 - 77]