دیوان زاهد گیلانی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1302 آغاز: زهی منعم که بخشید است کام حمد گویانرا ×× بذکر خود ... انگشت زبان تسبیح گویانرا / بپوشانید تا یک لحظه حق از چشم ظاهر بین ×× بشکل اسم الله کرد پیش دیده مژگانرا؛ انجام: ... آیا فرشته خصال عزیزجان و دلا ×× شنیده ام که شب دی بمجمع اخیار / بود چو نغمه بلبل غزل سرایی تو ×× که دل چو غنچه گل بشکفد از و ناچار خط: نستعلیق، کا: محمد صالح بن ابوتراب، تا: 1103ق؛ مجدول، با سرلوح مذهب، با یادداشت گل احمد پسر ملا محمد علی در 1134به نظم که دیوان را خوانده است؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج قهوه‌ای، 135گ، 12سطر (8×13)، اندازه: 6×25سم [سنا: ف: 2 - 216]