دیوان زاهد تبریزی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13948/1 آغاز: زهی منعم که بخشید است کام حمد گویان را ×× به ذکر خود سر انگشت زبان تسبیح دندان را / نپوشانند تا یک لحظه از حق چشم ظاهر بین ×× به شکل اسم الله کرد پیش دیده مژگان را؛ انجام: بود به فرق موالیت تاج جاه و جلال ×× بدوش حشمت او راست بروشان آید / عدوی جاه ترا سینه پیش خیز خدنگ ×× سرسنان تو پس خیز دشمنان آید دیوان اشعار شامل غزلیات به ترتیب حروف تهجی، رباعیات قطعات؛ خط: شکسته نستعلیق ساده، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مشکی، 78گ (1پ-78ر) [ف: 37 - 545]