دیوان رفیعی

تهران؛ علوم پزشکی؛ شماره نسخه: 238/18 آغاز: در مدح مرشد الخلایق پیر جمال عراقی: نیست اندر عالم جان چون تو شاهی پاکزاد؛ انجام: ای رفیعی ترک مدحش گوی و یادش هم مکن ×× عنصر طبعت چه گردد هر خاکستری این اشعار از شاعری رفیعی تخلص است. قصایدی است در ستایش پیر جمالی عراقی ( - 879) و صدر صدور آفاق پیر بوداق و خواجه عماد نور کمال و خواجه ناصرالدین عبداه تواجی، این رفیعی نباید امیر رفیع الدین حیدر طباطبائی معمائی کاشانی زنده در 999 و در گذشته 1025 یا 1032 باشد (فرهنگ سخنوران 236)؛ خط: تحریری، بی‌کا، تا: قرن 9؛ 8ص (361-368)، 14-16 سطر، اندازه: 19×25سم [نشریه: 3 - 332]