دیوان رضوی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3185 آغاز: رضوان تو خمش باش که بر وحدت ذاتش ×× ذرات شهودند همه ناطق و گویا / هر آنکه روی تو را دید یک نظر یارا ×× بهیچ رو نکند او ملامت ما را / عروس حسن تورا بی نقاب آنکس دید ×× که در حباله او دید دین و دنیا را / به اهل حال چه پیوند کردی ای رضوان ×× بغیر نام نبینی تو دی و فردا را؛ انجام: ما بدین مقصد عالی به پناه آمده ایم ×× عذر خواهیم و پی عذر گناه آمده ایم / مرد رضوان بجهان تا رخ دلدار بدید ×× من و دل هر دو بدین حال گواه آمده ایم از رضوی شاعر عارف صوفی و مرید شهاب الدین و معاصر با حاجی ملا هادی سبزواری (ص23) نزدیک 1400 بیت و غزل است به ترتیب تهجی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 13 و 14؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 45گ، 14 سطر (8×15/5)، اندازه: 14×20/5سم [ف: 11 - 2144]