دیوان رضا

تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 725 آغاز: آغاز غزلیات (در ص 1): ندیده است مگر آن غزال رعنا را ×× کسی که وصف کند طلعت زلیخا را / مرا که دست به دامان دیدنت نرسد ×× چگونه بوسه توانم زد آن کف پا را؛ انجام: چون تو به بزم و به رزم کس نبود در جهان ×× عزم تو در کشور گشود رزم و لشکر شکست از شاعری با تخلص رضا (با فتح «را» و تشدید «ض» بر وزن سقا). نسخه حاضر همه دیوان رضا نیست. غزلیات او است (به ترتیب الفبا) با چند مسمط، مثنوی، ساقی‌نامه یک ترجیع بند و رباعیات. پیش از شروع غزلیات دو بیت آخر قصیده و یا قطعه‌ای است که اول آن از نسخه افتاده و بیت دوم آن ماده تاریخی است مطابق با 1214، آن بیت این است: «به تاریخ او کلک رضا نوشت ×× بود جای مریم به خلد برین»، یکی از مسمطات تضمین این غزل حافظ است: «بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید ...» در پایان نسخه قسمتی است از قصیده‌ای که تشبیت آن (و یا خود همه آن) درباره جوانی است استرچی به نام علی اکبر (که ظاهراً فرخ نیز نام داشته است) از جمله رباعیات، دو رباعی درباره تبریز (بی نمکی) خوبرویان آنجاست. تنها ترجیع‌بند این دیوان دارای 12 بند است با تکرار این بیت: «در هجر تو صبر پیش گیرم ×× تا از تو مراد خویش گریم»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: فرنگی، جلد: گالینگور قهوه‌ای، 141گ، 13 سطر، اندازه: 15/5×21سم [نشریه: 13 - 106]