دیوان رشید وطواط

11. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13601 آغاز: ای زمین را از رخت چون آسمان فر و بها ×× بوسه را از لبت ملک زمین زیبد بها / یک زمانی زلف را زان روی چون مه بازکن ×× تا زمین را بیش گرددز آسمان فر و بها؛ انجام: آن دست زنان و پای کوبان پیوست ×× زین پیش که رستمی من از کوی تو مست / آن دست مرا کنون دراور در پای ×× وان پای مرا کنون در افکن د ردست قصاید غزلیات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ذیحجه 1018ق؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 110گ، 19-21 سطر، اندازه: 12×23سم [ف: 37 - 116]