دیوان رزمی

2. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5076/7 آغاز: چون زند نوبت توحید تو اندیشه ما ×× نغمه عجز تراود ز رگ و ریشه ما؛ انجام: «رزمی» تا چند اینچنین دم سردی ×× تا کی بدر هر کس و ناکس گردی / غارت کردند رهزنان بار ترا ×× نامرد تو هم سری بر آور مردی غزلیات اوست به ترتیب تهجی با تخلص رزمی و رزمی رومی، سپس رباعیات پیرامن 800 بیت، سپس قصاید او. از آن میان قصیده «سرالحق» او در پاسخ قصیده انوری و در جای دیگر از جنگ نیز آمده؛ خط: نستعلیق، کا: ابوالقاسم بن عبدالرضا قزوینی شیرازی، تا: 1247ق؛ کاغذ: فستقی، جلد: میشن سیاه، 14 سطر، اندازه: 21×31/2سم [ف: 8 - 187]