دیوان ذاکر بروجردی

1. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1853 آغاز: بسمله. شکر لله ز لطف سبحانی ×× که جهان گشته باغ رضوانی / از جهان روح رفته بود و کنون ×× میوزد خوش نسیم روحانی؛ انجام: ایا شاه خوبان نظر کن ز لطف ×× که ناطق برت چون گدا آمده / گدائی ز هر باب کار بدیست ×× و لیکن در اینجا بجا آمده. اقل دعاگوی شیخ رضای ذاکر بروجردی. قصیده‌ای است در مدیح ولیعهد وقت (محمد علی شاه ایران 1329)؛ خط: نستعلیق متوسط، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ مجدول، با کمند کشی اکلیل و جوهری، با یک سرلوح؛ انتقالی از قصر بلور؛ مهر کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوای روکش مخمل زنگاری، 6ص، 8 سطر، اندازه: 13/7×21/7سم [ف: 4 - 973]