دیوان دولت قاجار

10. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 4713 آغاز: مطلع و مقطع هر سخن نامی ناظمی را در خور است ... ای کتاب مستطاب ای فکرت شه را بیان ×× ای زبان وحی را بر اهل عالم ترجمان ... / چو ریزی از لب لعل شکر فشان گوهر ×× عجب که آب بگردد به بحر و کان گوهر؛ انجام: یا رب چه حشر دیگر گردد به پا به محشر ×× چون روز حشر پرسند ایوان کربلا را حاوی دیباچه منثور و قصاید و غزلیات و رباعیات و مقطعات؛ خط: شکسته، نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ دارای دو سرلوح مذهب، مجدول مذهب؛ کاغذ: ترمه اصفهانی، جلد: میشن آلبالویی، 201گ، 21 سطر، اندازه: 16/6×26/5سم [ف: 2 - 282]