دیوان دوست

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13720/3 آغاز: شه مهر منظومه و شا بنمای چهره دلکش آ ×× که ز بس نکوئی و دلگشا همه جان فزائی و دلگشا / ز لقای آنرخ فرخم نه غم بهشت و نه دوزخم ×× که چه مات شاه نکو رخم چه مرا خوش و چه ناخوشا؛ انجام: باطن باطن و بطون بطون ×× در ولی زمان مفسر بین / که ز حق قدس مهدوی است گواه ×× که هو الله لا اله سواه اشعاری است با تخلص «دوست». شاعر از پیروان محمد کریم خان کرمانی بوده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: تیماج قهوه‌ای نام جلد ساز «اقل السادات محمد باقر»، 12گ (161ر-172پ)، 15سطر [ف: 37 - 247]