دیوان دلبر بروجردی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4152 آغاز: بسمله. مجملی از ظهور حالت است و شرح الحال است. ساقیا ز وحدتم تو بیار ×× غرق توحید کن مرا از یار / ساقیا زان شراب روحانی ×× پر کن از جان جان و زود بیار؛ انجام: ارمغان ما بعالم این کتاب ×× ماند این لیکن که یادش آوری / از همه مردان عالم گفته ایم ×× گر تو هم مردی بگو از دلبری / نام دیگر زین کتاب ناصواب ×× دفتر الاسرار و سر دلبری به نام دفتر الاسرار و سر دلبری مورخ روز دوشنبه 1280 و 25 ربیع الاول 1281، شامل: ساقی‌نامه (1-21) و غزل با تخلص دلبر (22-240)، ساقی‌نامه ترجیع بند در پاسخ میرزا عبدالکریم (240-258)، ساقی‌نامه ترجیع در بیست و نه حرف از هر یک از پنج فرد (299-317)، ترجیع مخمس از الف تا یا در بیست و نه حرف (319-328)، رباعی (329-336) و بندی در بیست و نه حرف به چهار زبان ترکی و لری و عربی و فارسی (337-343)، یک ترجیع دیگر (345-355)، نظمی در شرح شریغت و طریقت و حقیقت در پنج حرف (355-360) و دو بند دیگر (362-367). در آن از استاد غلامرضا و میرزا فخر الدین و میرزا عبدالوهاب سپاهانی که در 1280 از تهران بروجرد رفته و مهمان وی بوده‌اند و میرزا عبدالکریم که با او به شعر نامه‌نگاری داشته بود یاد شده است و ستایشی از شاهزاده ملک آرا و ناصرالدین شاه هم در آن هست. در زیر یکی از تصویرها که پیکره امامان و خود او است در بستر بیماری، آمده که من در 1280 در خواب اینها را دیده‌ام، همچنین تصویر «جناب مولا» که «بیدار زیارت» کرده است در رمضان همین سال، در ص 22 آمده: «هذا کتاب تنبیه الغافلین و واجب السالکین گفته فقیر افراسیاب بمظهر حقیقت دلبر علی در حقییقت عبدالله بن عبدالله»؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ با هفت سرلوح آراسته، چهارده مجلس تصویر دارد. مجدول؛ در پایان شعر مذنب است؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سبز، 267ص، 9 سطر (6×10)، اندازه: 11×18سم [ف: 13 - 3121]