دیوان دشتی فارسی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 982 آغاز: دیباچه: آنجا که بدیوان تو دیباچه بود ×× انصاف سزد که نقش دیباچه بود ...؛ دیوان: رسید نامه نامیت ای هنر پرور ×× در آن نوشته خطی نیک چون خط دلبر در حدود 1700 بیت از قصیده، غزل، ترجیع‌بند، مراثی حضرت سید الشهداء (ع) و مطایبات می‌باشد و دیباچه نثری ملحقات در ص 213-215 نگارش یافته است؛ خط: شکسته نستعلیق خوب، بی‌کا، تا: 1270ق؛ دارای دیباچه نثری از عبدالرحیم همدانی خادم تخلص می‌باشد که در همین سال نام برده انشا گردیده، در آخر آن (ص 213-215) به نام ملحقات دیوان دیباچه‌ای است برای اشعار شانزده تن از شعراء شیراز معاصر خادم که بر این دیوان تقریظ نوشته و آن را ستوده‌اند ولی نسخه بذکر اسامی آن شعرا خاتمه یافته و از آثار آنان در نسخه اثری نیست، دارای پنج سرلوح زیبا، با سی مجلس تصویر روغنی، مجدول مذهب؛ کاغذ: فرنگی زرافشان، جلد: روغنی در وسط هر یک از جلدها تصویر چند نفر جوان و پیرمردی کشیده شده، 108گ، 11 سطر، اندازه: 14×21سم [ف: 3 - 229]