دیوان درویش حسین نوا

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7429/1 آغاز: دانی که میبرد غم و شادی که آورد ×× باد صبا که رنج برد راحت آور است / از چیست گرنه باد بهاری مسیح دم ×× گلزار روح بخش و چمن روح پرور است؛ انجام: صید مرغان حرم گر بایدت ز آن طرف بام ×× دام در هم چین و زاغی چند رو پرواز ده / میکشان را گر حجاب از دلق رنگین تواست ×× ساقی اول ساغری پر کن مرا آواز ده غزلیات و قطعاتی به صورت هجو در انتقاد از اوضاع زمان خود می‌باشد. شاعر در اشعارش به «نوا» تخلص می‌کند و از شاعران عصر فتحعلی شاه قاجار است و اشعاری در مدح قائم مقام فراهانی و هجو علی اصغر و هجو مازندرانی‌ها آورده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا، جلد: تیماج قهوه‌ای، 121گ (1ر-121ر)، 16 سطر [ف: 25 - 408]