دیوان داود اصفهانی

2. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 256 محمد رضی بن محمد شفیع بر حسب خواست شاعر دیباچه‌ای با کمال پیچیدگی که اسامی بسیاری از شعرای پیشین تا معاصرین در آن گنجانیده شده بر این دیوان نگاشته و در آن اشاره بلکه تصریح گردیده که این دیوان شامل قصاید و غزلیات و مثنوی‌ها و مقطعات و ترکیب‌بند و ترجیع‌ها و رباعیات می‌باشد. شماره ابیات این دیوان موافق مندرجات نسخه زیرین در حدود 8000 بیت است. آغاز دیباچه: «لوامع حمد و ثنائی که چون کوکبه تباشیر در مطلع بندگی ظهور نماید الخ»، آغاز غزلیات: «نیست با عفو تو پرواز کند کردنها ×× مد غفران تو گردیده رگ گردنها»، از طرز نگارش و اینکه در برخی از جاها بخش‌هایی نوشته و بخش بعد را نگاشته‌اند استفاده می‌شود که از روی نسخه اصل که هنوز کامل نشده نوشته شده و پس از دیباچه شامل چند قصیده، غزلیات مرتب به حروف تهجی بر حسب ردیف‌ها، مثنوی مسافرت‌نامه از اصفهان تا مشهد مقدس، زبور العاشقین این نیز مثنوی است و شامل تعریف سرتاپای محبوب می‌باشد و خود وی در انجام آن می‌گوید: «چو تعریف سراپا یافت اتمام ×× زبور العاشقینش ساختم نام»، مقطعات در تاریخ بناهای شاهی و وفیات اشخاص، مثنوی «نمکدان دین» در بیان مجلس خاص پادشاه و افراد آن و نقل مطالب دینی که در آن مجلس گردیده است، ترجیع‌بند و ترکیب‌بند (فقط این قسمت به ترکی است)؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ دارای هفت سرلوح زیباست، مجدول مذهب؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: میشن، 319ص، 15 سطر، اندازه: 15×24/5سم [ف: 2 - 597]