دیوان دانش قزوینی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13396 آغاز: ز دوری گل روی دو چشم شهلایت ×× قدید گشته بنشسته ام چو بوتیمار / منم که از فلاخن دوران هزار سنگ ستم ×× به فرق خویش بدیدم ز یار و چه اغیار ...؛ غزلیات: ای نونهال گلشن ایمان بیا بیا ×× ای نور چشم جمله خوبان بیا بیا / چشمم به راه ماند و بی تاب گشته دل ×× ای قوت روح جان اسیران بیا بیا / ... دانش ز انتظار تو چشمش سفید شد ×× ای نور چشم پیر و جوانان بیا بیا؛ انجام: کسی کو این غزل را این چنین پاکیزه می گوید ×× چو طفل مکتبی پیشش نهم بر خاک زانویی / ز زر خروارها بودی صله گفتار دانش را ×× اگر بودی سخن را اعتبارش قدر لیمویی دیوان اشعار شاعر است شامل: قصاید، قطعات، ماده تاریخ‌ها، رباعیات، غزلیات، ساقی‌نامه و مثنوی قضا و قدر. او در اشعارش به «دانش» تخلص می کند و شاه صفی صفوی را می ستاید، در جلوس وی می گوید: «روح و دل جان جهان تازه شد ×× شاه صفی پای به تو سن نهاد»، هم چنین در یکی از ماده تاریخ‌ها می گوید: «گشاده تر به تو گویم که بود ماه صفر ×× هزار و شصت ز هجرت گذشته فصل بهار»، در این دوان قطعاتی است که شاعر در موضوعات زیر سروده است: جواب سؤالی که مولا بدیع الزمان پرسیده است، تاریخ امارت محمد بیک اعتمادالدوله، تاریخ مولود رکن الدین محمد، وزارت شیخ علی خان و تاریخ فوت بلاغی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: مقوا قرمز، 135گ، 15 سطر، اندازه: 14×21/5سم [ف: 36 - 330]