دیوان دانش

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1931/2-عکسی آغاز: ای روی تو آرایش و پیرایه جلال را ×× وی موی تو سر فتنه و سرمایه خیال را؛ انجام: شدش گاه جلوه شیث گهی لوط، گاه هود ×× خلیل و کلیم گاه نوح و گاه سلام نخست قصیده‌هاست به ترتیب الفبایی از الف تا یا. آغاز نخستین قصیده (نک: بالا)، آغاز دومین قصیده: «بیا «دانش» بشور آلودگی دست و دل و جان را»، در قصیده «نوروز» در ستایش شاه می‌گوید: «جام جم پر کن بتا بر لحن نوروز عجم ×× زانکه نوروز عجم خوش بود با جام جم ... / «دانش» و دانشورم آفتاب چرخ نظم ×× و آنکه مدح خود بگوید چشم خود را کرده ذم» (ص 93- 98)، سپس مخمس‌ها، قصیده‌ای در پیروی «قصیده ترجمة الشوق» عرفی شیرازی (نسخه‌ها 3039/3): «این طاق عرش پایه، رواق فلک اساس ×× کز رتبه بر سپهر زند بانگ لامساس ... / کرد این به نام «مظفر شه» [قاجار] از نخست ×× کاید مصون ز حادثه [...] از راس / تاریخ سال دانش دانش پژوه گفت ×× «عبدالحسین» کرد غزاخانه اساس»؛ خط: شکسته، بی‌کا، تا: 1313ق؛ شاید ناتمام؛ 246ص (22-267) [عکسی ف: 1 - 172]