دیوان داعی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2599/3 آغاز: کنم مجاهده با خویشتن بفتوی عشق ×× که خون عقل هدر کرد و قتل نفس حلال؛ انجام: روز سیه چو سرمه ز چشم سیاه کیست ×× این برق خانه سوز ندانم نگاه کیست / بر ناز بالش مه نو تکیه می‌کند ×× این خوش نشین گوشه ابرو کلاه کیست که تخلص «داعی» در ص 35 و 54 و 60 و 73 و 90 و 174 آن دیده می‌شود. و در ص 107 آمده «لمحرره داعی المومنین». منظومه‌ای در این دیوان هست (ص76-89) درباره جنگ نادرشاه افشار با اشرف افغان و شکست آنها در بیرون شهر نیشابور و در سردره خوار و گریختن آنها به سپاهان و رفتن آنها از ایران و نام فرماندهان لشکر افغان و ماده تاریخ مرگ اشرف در 1142، بدین گونه: چونکه اشرف با هزاران یاس و حسرت شد برون ×× از نعیم جاودان یعنی بهشت اصفهان / گفتم آن محروم کز شهر صفاهان شد برون ×× خود کجا رفت و چه شد حالش بگفتا آسمان / از بهشت جاودانی چونکه اشرف شد برون ×× گشت داخل در سقر تاریخ آن آمد همان؛ کا: عبدالله بن مؤمن تفرشی، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 117ص (26-142)، سطور چلیپا (8×15/5)، اندازه: 11×18سم [ف: 9 - 1449]