دیوان داعی

قم؛ معصومیه؛ شماره نسخه: 405 آغاز: ای گشاینده ابواب فلاح ×× وی نماینده منهاج صلاح / ای که از ظلمت شب صبح اری ×× قدرتت آورد این شام و صباح / از پی روشنی روز و شب است ×× مهر و مه از ره حکمت مصباح / بارالها تو همین داعی را ×× بهره ور ساز از آن بحر سماح / شیعه اش را همگی بخش نجات ×× هم جنان بخش هم از حور ملاح ...؛ آغاز منظومه آداب حمیده: ثنای بی حد و حمد فراوان ×× خدائی را سزد کز لطف و احسان / عطا فرمود ما را دانش و هوش ×× پی دیدن شنیدن دیده و گوش / وجود ما ز عقل و نطق پیراست ×× ز حسن ظاهر و باطن بیاراست ... و بعد از چند بیت گوید: به نظم آورد داعی آن نصایح ×× که از بوی دانش هست لایح؛ انجام: خواست کز صولت کشد در آن زمان شمشیر کین ×× یادش آمد آن وصیت کش نبی فرموده بود.؛ انجام منظومه آداب حمیده: هر آنکس کان بدی با تو نماید ×× گرش احسان احسان کنی البته شاید / مفر ما جمع مال دنی دون ×× که وقت رحلتت دل می‌شود خون / ببین سوی کجا زینجا شتابی ×× که پیش آید حسابی و کتابی از داعی. دیوان اشعار شاعر، شامل: غزلیات، مقطعات، منظومه و مدایح او پیرامون ائمه معصومین تخلص او «داعی» و به احتمال زیاد از شعرای قرن اخیر باید باشد. در اثنای دیوان منظومه از شاعر موسوم به «اداب حمیده» [از صفحه 58 تا 97] درج گردیده که در آن شاعر اداب و اخلاق پسندیده و همچنین نصایح لقمان را به نقل از کتاب «عین الحیوة» علامه محمد باقر مجلسی در هشت گلشن جهت فرزند خود به نظم درآورده است؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف، تا: قرن 14؛ در صفحه 57 یادداشتی از علی فرزند عباس وادی السلامی بن اسد الله بن حاجی محمد ابراهیم بن آقا علی که در مورخه سه شنبه 24 ربیع الاول 1340 تحریر نموده؛ جلد: مقوایی، 188گ، مختلف السطر (9/5×17)، اندازه: 13/5×20/5سم [ف: 2 - 12]