دیوان خیالی بخارائی

8. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3681/3 آغاز: الله و لا سواه. مرا که تحفه جان در بدن هداية تست ×× گناهکارم و امید بر عنایت تست؛ انجام: چست بر خیز چو ذره بطلب رقص کنان ×× تا که در حضرت خورشید لقائی برسی / این خیالیست خیالی که بسر منزل قرب ×× بی قبول نظر و آه نمائی برسی پس از تحریر سه غزل با قافیه «تا» و «دال» غزلیات شاعر به ترتیب حروف اواخر قوافی نوشته شده؛ خط: نستعلیق، کا: ظاهرا درویش عبدالله، بی‌تا؛ مجدول مذهب، دارای سرلوحی زیبا و ماهرانه با آب طلا و مینا؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: چرمی، 40گ [ف: 3 - 1230]