دیوان خواجوی کرمانی

4. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 335 آغاز: حمد بی حد و شکر بی احصا با ثنائی برون زاستقصا نثار حضرت مالک الملک تعالی و تقدس؛ انجام: پایان کتاب هما و همایون: سخن را نیاید نهایت پدید ×× ورق در شکستم چو اینجا رسید. تمت الکتاب بعون الملک الوهاب الموسوم به همای و همایون فی سنه 824 ... پایان موجود: چو شد حرز روان من ثنایش ×× سخن را ختم کردم بر دعایش دیوان شامل دیباچه منثور از محمد بن ابراهیم الصحاف است که با علاقه و دلبستگی خاصی که به اشعار خواجو کرمانی داشته و نسبت به این شاعر ارادت می‌ورزیده بنا به آنچه که در این مورد ذکر کرده است «از سر محبت و اخلاص ثناخوان این مزیده و شاخ فصل و مدیح سرای این بیت القصیده هنر بوده در جمع و تالیف منظوم و ضم منشات منصور آن جناب است ... مدتی مدید اشتغال نمود و خود را بدین دولت مستعد کرد» فهرستی بر دیوان خواجوی کرمانی به طریقی که در این نسخه مشاهده می‌شود تنظیم کرده است: قصاید، مقطعات، هجویات، غزلیات به ترتیب قوافی، متفرقات، مخمسات، کتاب مفاتیح القلوب با مقدمه منثور و فهرست ابواب و فصول به عربی در حاشیه این دیوان، مثنوی روضة الانوار، گل و نوروز، همای و همایون، کمال نامه، گوهرنامه بهائی، رساله شمع و شمسیه، مناظره الشمس و السحاب، مناظره اللبد و البادی، رساله سراج وهاج، کتاب رباعیات و معمیات؛ خط: تعلیق، بی‌کا، تا: 824ق؛ مجدول، در هر صفحه یک لچک سه گوشه مذهب، دارای 2 سرلوح کتیبه‌ای مذهب مرصع بسیار خوب، دارای 9 سرفصل مذهب مرصع بسیار خوب؛ تملک: سلیمان ابن محمد خان قاجار؛ مهر: کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوای روکش تیماج مشکی، 829ص، 21 سطر در متن و 43 سطر در حواشی، اندازه: 18×27سم [ف: 3 - 470]