دیوان خطایی

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4077 آغاز: و له لا زال لسانه البلیغ البیان مورد الحقایق العرفان (این عبارت در پیشانی مذهب است) ای ملک حسننک سننک نور خدا در بیلمش اول ×× سدره در بونیک نه سدره منتها در بیلمش اول؛ انجام: ای خطائی چون سننک خدنک چوخ ایتمشدر غزا ×× سند آخی باشد غزالی اول غاننک عشقینه / ... بندگیش زندگی آمد تمام ×× زندگی این باشد و بس و السلام (غزل آخری فارسی است و از جامی در 11 بیت) در هامش برگ 2-5 و 7 و 8 مثنوی ترکی است با عنوان‌های بازگشتن عاشق از در معشوق بطلب صبا، توحید حق، نامه هشتم رفتن صبا همراه او به سوی معشوق، شعر از زبان عاشق، نامه پنجم از معشوق به عاشق؛ خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، بی‌تا؛ مرقع است، متن و هامش، در آغاز برگ تصویر شاهزاده‌ای است که روی دست چپ او بازی نشسته و در برابر او صراحی و قدح و میوه دارد، مجدول زرین؛ کاغذ: مقوایی، جلد: روغنی گل و بته، 11گ، متن 12 سطر و هامش 22 سطر (14×27)، اندازه: 21×29سم [ف: 11 - 73]