دیوان خانای قبادی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1407/4 آغاز: قدیم مطلق ... (نانویس) ×× یا قایم بذات قدیم مطلق / حی بی زوال، کریم بر حق ×× نگارنده نقش نه طاق ازرق؛ انجام: رزاق بی شریک فریادرس کر ×× رحمی یا رحمان و بی کسیم کر / ورنه بذاتت چه لای ذات تو ×× مکرون روی حشر من شکات تو از سراینده‌ای که از خود به «خانای قبادی» معصیت بارن - فریفته شیطان شوم بدکارن. و در متن چند بار از خود به «خانا» یاد کرده است. روزگارش به دست نیامد. مثنوی ست به زبان کردی، در مناجات و ستایش باری، در 96 بیت است. وی می‌بایست خان قبادی اورامی، سراینده «شیرین و فرهاد» (گلزار ادب لرستان، غضنفری: 313) باشد؛ خط: نستعلیق شکسته، کا: ابوالمحمد پسر استاد سلیمان نعال، تا: 2 محرم 1314ق، برای ملا عبدالله قاری؛ 5گ (80پ-84پ) [ف: 3 - 287]