دیوان خالد

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1011 آغاز: دهید از من خبر آن شاه خوبان را به پنهانی ×× که عالم زنده شد بار دیگر از ابر نیسانی؛ انجام: آخر بگفتمش مقصرم و معترف بلی ×× در مانده از خجالت و مبهوت و شرمسار بخشی از دیوان است. از سراینده‌ای با تخلص «خالد». شاید همان خالد نقشبندی از مردم سلیمانیه (1190-1242/ 1776-1872م) باشد که خاکجایش در ترکیه می‌باشد، چند قصیده است. با قصیده‌ای آغاز می‌شود در ستایش و اشتیاق مرادش «عبدالله شه» که بایستی در جهان آباد هند می‌زیسته است: «امین قدس عبدالله شه کز التفات او ×× دهد سنگ سیه، خاصیت لعل بدخشانی ... / اگر چه مشعلستانیش بود شهر جهان آباد ×× ولی از مشعلش، از قاف تا قاف نورانی»، از این قصیده بر می‌آید که سراینده بیرون از هند به اشتیاق مراد بوده است؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ 6گ، 13-14 سطر (9×15)، اندازه: 13×20سم [ف: 2 - 109]