دیوان خاقانی شیروانی

13. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 277 آغاز: کتاب قصاید حکیم افضل الدین خاقانی شروانی: برابر؛ آغاز مقطعات: من که خاقانیم آزاد دلم ×× که خرد قاید رایست مرا ...؛ آغاز غزلیات: انصاف در جبلت عالم نیامده است ×× راحت نصیب گوهر آدم نیامده است؛ انجام: قصاید: من که خاقانیم از نعل سمندش بوسم ×× بخدا کافر خاقان بخراسان یابم؛ پایان مقطعات: آفتابم که خاک ره بوسم ×× نه هلالم که نازنین باشم؛ پایان غزلیات: بر سر سنبل خط تو چنانک ×× آهوان در طراز می‌غلطم مشتمل بر: قصاید مراثی مدایح، مقطعات، غزلیات نام ممدوحین این شاعر بارع در عناوین قصاید ذکر شده که چند نمونه از آنها عرضه می‌شود: (در مدح استاد خویش بهاءالدین سعید)، در مدح ابوالمظفر اختسان، سوگندنامه در مدح ملک الوزرا رضی الدین ابونصر، در مدح اتابک اعظم نصرت الدین قزل ارسلان گوید و بالاخره بخش قصاید این دیوان با قصیده معروف خراسان به مطلع «رهروم مقصد امکان بخراسان یابم ×× تشنه ام مشرب احسان بخراسان یابم» خاتمه یافته؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 16 صفر 950ق؛ مجدول، با سرلوح مذهب مرصع عالی؛ تملک: محمد ولی میرزا؛ مهر: «عبده جهانگیر» مورخ به تاریخ 1185، حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، مشیرالسلطنه 1322، ناصرالدین شاه قاجار، «یا قاهر العدو و یا والی الولی 1221» به نظر می‌رسد مهر محمد ولی میرزا باشد؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوای روکش چرم ساغری مشکی، 574ص، 19 سطر، اندازه: 21×31/5سم [ف: 3 - 460]