دیوان خاقان قاجار

26. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3764 آغاز: هر کس بمطلبی ز تو بر مقصدی رسد ×× ای منتهای مطلب من بندگی تو / دور از رخ کلفام تو در سینه دارم خارها ×× درد تو باجان و دلم تا حشر دارد کارها / از حسرت کوی بتان [خاقان] بود نالان همی ×× مانند بلبل روز و شب از دوری گلزارها؛ انجام: دل سنگ تاب شنیدن ندارد ×× مکن ناله [خاقان] ازین قصه بگذر غزل است به ترتیب تهجی با تخلص «خاقان» و رباعی و قطعه؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ با سرلوح، مجدول زر و لاجورد و شنگرف؛ یادداشت روز سه‌شنبه 23 صفر 126 (1206) دارد؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 139گ، 12 سطر (9×14)، اندازه: 13×20سم [ف: 12 - 2754]