دیوان حیدر

7. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2765؛ 100 آغاز: به یارب یاربم تا روز بی ماه رخت شبها ×× شب و روز از خدا وصل تو میخواهم به یاربها؛ انجام: تا کی طلبد زمانه فرسودن من ×× وز محنت و غم دل نیاسودن من / گر عمر شکسته زینسان گذرد ×× نابودن من به است از بودن من ظاهراً منتخبی از دیوان شاعر است که با رعایت ترتیب حروف آخر قوافی نوشته شده است مشتمل است بر هشتصد بیت از غزلیات او؛ خط: نسخ، کا: سید داود ولد سید حسن حسینی، تا: 980ق؛ مهر: «اللهم انی اسلک «ظ: اسئلک» الرضا»، «فقیر عبدالرشید بن حسن خان»، «افوض امری الی الله عبده محمد جعفر»؛ کاغذ: سمرقندی نخودی، جلد: چرمی، 13گ، 32 سطر، اندازه: 15/5×22/5سم [ف: 2 - 553]