دیوان حکیم سوری

2. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 570 آغاز: آغاز مقدمه منثور: بسمله سبحانه و تعالی - این بنده ضیاء لشکر تقی دانش و یاران را باتفاق حشر افتاده بود با شکم باره مازندری و پرخوار کاسه و سفره حریفان تهی داشتی هیچگه بزمان وی از خوان بر نیامدیم مگر جوعان یک تنه کارده تن همی کردی و نصیب ده تن همیخوردی و لقمه همکاسه بقهر بربودی. مابین لقمته الاولی اذا نحدرت ×× و بین اخری تلیها قیس اظفور ... او را حکیم سوری می‌خواندند ابیاتی بنام وی به طیب گهگاه بر سر و دمی و بر خوان بر خواندمی آن هزل فی الکلام شایع شد و سخن سنجان را پسنده گشت و بر اثر بشتافتند و ادیبان جهان نسختها برگرفتند ... رایج گشت و در افواه اوفتاد ... آغاز دیوان: این گفته سوری که گرفته است جهان را ×× سرمشق بود طایفه سورچران را؛ انجام: پایان دیوان: گر مدت عمرم بجهان مدت نوح است ×× از سور مرا توبه مانند نصوح است. سوریم نخوانند که اللهم العن. کتبه الحقیر حاجی صفای سلطان الکتاب شهر صفر المظفر 1321؛ پایان نسخه: تقریظ و تمجیدی است که نواب مستطاب والا ذوالریاستین آقای حاج شیخ الرئیس بر این دیوان نگاشته است. شعر او فردوس را ماند که اندر شعر اوست ×× آنچه در فردوس ما را وعده کرده ذوالمنن / کوثر است الفاظ عذب او و معنی سلسبیل ×× ذوق او انهار خمر و وزنش انهار لبن. این تقریظ را بیادگار نگاشتم فی جمادی الاخر سنه 1323 اشعار این دیوان در مدیح مظفرالدین شاه قاجار و اتابک اعظم و همچنین از اشعار بسحق اطعمه پیروی و تقلید شده است، شامل مقدمه‌ای است مختصر و منثور، غزلیات، مقطعات، رباعیات، مسمطات، تقریظی از حاج شیخ الرئیس به نثر؛ خط: نستعلیق، کا: حاج صفای سلطان الکاتب، تا: 1321ق؛ مجدول، با سه سرلوح مذهب مرصع مزدوج بسیار خوب، از کتابخانه شخصی ضیاء لشکر به کتابخانه مبارکه منتقل شده؛ کاغذ: فرنگی آبی، جلد: مقوای ابره مخمل لاجوردی مذهب، 38ص، 12 سطر، اندازه: 21×33/8سم [ف: 3 - 675]