دیوان حسینی مشهدی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14243 آغاز: بعد حمد و ثنای حضرت کبریا و نعت سید و سرور انبیا صلوات الله علیه و علی آله و اصحابه کور سواد دبستان عقل و خرد نابلد اقلیم تمیز نیک و بد. الهی داغ کن از آتش دل مغز جانم را ×× شرر افشان برنگ شمع گردان استخوانم را / خدایا گوهر گوش بتان گردان بنانم را ×× چو موج آب کوثر صاف کن طبع روانم را؛ انجام: تا کی چو زاهدان به لب خشک خو کنم ×× ساقی بیار باده که می‌در سبو کنم / در عشق تو راحت ز اجل وام گرفتیم ×× رفتیم و به کنج لحد آرام گرفتیم کلیات شاعر است با تخلص «حسینی» با دیباچه ای به نثر، شاعر در دیباچه ماده تاریخ تدوین دیوان را چنین سروده: «حسینی به دیوان اشعار خود ×× ز معنی و الفاظ درها بسفت / به جستم چو تاریخ اتمام آن ×× دلم «انتخاب حسینی» بگفت». نسخه شامل: الف: دیباچه (1پ-2ر)، آغاز: «بعد حمد و ثنای حضرت کبریا و نعت سید و سرور انبیا صلوات الله علیه و علی آله و اصحابه کور سواد دبستان عقل و خرد نابلد اقلیم تمیز نیک و بد»، ب: غزلیات به ترتیب حروف تهجی (2پ-181پ)، آغاز: «الهی داغ کن از آتش دل مغز جانم را ×× شرر افشان برنگ شمع گردان استخوانم را / خدایا گوهر گوش بتان گردان بنانم را ×× چو موج آب کوثر صاف کن طبع روانم را»، انجام: «حسینی از دهانش هیچ نتوانم سخن گفتن ×× چو تنگ افتد مجال حرف در کارست خاموشی»، ج: متفرقات (182ر-183ر)، آغاز: «دفتر عشقیم و سربازی بود عنوان ما ×× نیست جز بسمل شدن بسم الله دیوان ما / جهان چو مهر فروزد چراغ محفل ما ×× اگر چو شمع شبی پا نهی به منزل ما؛ انجام: تا کی چو زاهدان به لب خشک خو کنم ×× ساقی بیار باده که می‌در سبو کنم / در عشق تو راحت ز اجل وام گرفتیم ×× رفتیم و به کنج لحد آرام گرفتیم»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا، حسب الارشاد نامدار نواب غلام حسین خان بهادر؛ مجدول مرصع؛ جلد: گالینگور سبز، 187گ، 11 سطر، اندازه: 12/5×22سم [ف: 38 - 354]