دیوان حسینی قزوینی

1. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 15196/2 آغاز: الحمد لله كما هو اهله والصلوة على محمد و آله، بعد چون بعد از فراغ از ملمعات خمسه، فضل الهی ... و در این رساله ملمع محتشم با مخمس آن که یکی از اشراف سادات اصحاب پیش از این بیان فرموده، مذکور می‌گردد: باز این چه ابرش است که در ابر ماتم است ×× باز این چه ریزش است که در چشم پر نم است؛ انجام: ترسم تو را دمی که به محشر در آورند ×× بهر بهانه غضب داور آورند / بی سر چون آن بر دل پیغمبر آورند ×× از آتش تو دود ز محشر در آورند ... توفیق الهی دریافته ... خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1233ق؛ محشی به خط مؤلف و در یک مورد گویا به خط سید فتاح حسینی است، در پایان، چهار برگ از اشعار پراکنده مؤلف در قالب دو بیتی و غزل و به خط وی به تاریخ 1254ق تحریر گردیده؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 18گ (101-118)، 12 سطر (10×15)، اندازه: 14/5×20/5سم [ف: 38 - 590]