دیوان حسینی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/3 یک مثمن بسیار مفصل و یک مربع از اشعار شاعری است با تخلص «حسینی» که بعید است امیر حسینی هروی، سراینده قرن هفتم باشد که از وی دیوانی چاپ نشده نیز به جای مانده است. از ابتدای هر کدام از این اشعار کمی نقل می‌شود، ابتدا از مثمن: «ای ستم پیشه پسر بنده بالات شوم ×× بنده سرو قد و نرگس شهلات شوم / واله کاکل و زلفین چلیپات شوم ×× دل و دین داده چشم و رخ زیبات شوم / واله و شیفته قامت رعنات شوم ×× غرض این است که قربان سر و پات شوم / نفسی در برم ای سرو خرامان بنشین ×× مکن اندیشه ز کس خرم و خندان بنشین»، و مقداری از مربع: «دوستان شکوه ای از دشمن جانی دارم ×× شکوه از ماه وش سرو روانی دارم / تیر غم بر جگر از سخت کمانی دارم ×× کوه صد غم به دل از موی میانی دارم / عقده یکباره ز راز دل خود باز کنم ×× شکوه‌ها از ستم آن بت طناز کنم»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 7ص (11-17)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 318]