دیوان حسین بایقرا

2. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1802 آغاز: ای سعادت مطلعی اول عارض ماهینک سنینک ×× اهل بینش توتیاسی خاک درگاهینک سنینک؛ انجام: ای حسینی دریا کیل کیم یار عشقی شرحین ایت ×× و صلی نبیک رشکین مودی هجری نبیک آزارین مودی غزلیات و مقطعات است که تخلص حسینی دارد و اشعار مربوطه دارای دو قسمت است. قسمت اول تا صفحه 114 که با یک بیت از یک غزل پایان گرفته و قسمت دوم بلافاصله از صفحه 115 با غزلی به مطلع «ر» و مقطع «یا» خاتمه یافته. تنظیم این دیوان مشوش و مغشوش است؛ خط: نستعلیق عالی، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، محشی؛ مهری از کتابداران پادشاهان تیموری هندوستان به نام احمد خان؛ مهر: میرزا مهدیخان استرآبادی، ناصرالدین شاه قاجار؛ کاغذ: ختایی چهره‌ای رنگ، جلد: مقوای روکش چرم ساغری مشکی، 193ص، 10 سطر، اندازه: 17×23/5سم [ف: 3 - 134]