دیوان حسن اشرفی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 167/7-عکسی آغاز: ای به سزا خالق ارض و سما / و ای به کرم باعث یوم القضا اصل نسخه: گنج بخش، ش 12687 فهرست نشده. 572 بیت قصیده، غزل و رباعی است. نام «سید حسن اشرفی» به خامه تازه‌تر بر فراز نسخه آمده است. و سروده‌هایی با تخلص «اشرفی» در متن آن. نسخه با «دیوان سید حسن غزنوی» چ مدرس رضوی، تهران، 1328ش سنجیده شد جز آن بود. در پیشگفتار آن چاپ از «سید حسن» دیگری یاد شده که همروزگار «سید اشرف غزنوی» بوده است و از او به «سید حسن اشرف» یاد می‌کند. نسخه در دست بایستی از همین کس باشد. برای نشانی: آغاز قصیده‌ای در حرف «ب»: «ساقیا صبح است برده [؟] هوی من خراب / رحم کن بر جان من در گذر از من شراب». تخلص او: «در خلوت عشق «اشرفی» را ×× آخر نفسی بدار محرم» و از ممدوح خود چنین نام می‌برد: «پادشاه جهان شهاب الدین ×× عدل تو محو کرد بی دادی»، نمونه‌ای از رباعی‌های او: «ای آنکه نداری به جهان هیچ نیاز ×× اندر گذر از عالم تحقیق و مجاز / خوش باش که این نفس عزیزست عزیز ×× می‌نوش که این قصه درازست دراز»؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 11؛ 18گ (213-230) [عکسی ف: 2 - 124]