دیوان حسرت همدانی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7896 دیوان اشعار شاعر است که به «حسرت» تخلص می‌کرده، شامل: 1. غزلیات به ترتیب حروف تهجی که از اول نسخه یک برگ افتادگی دارد. آغاز نسخه: «بخاطر آور از روز سیاه چون شب حسرت ×× ایا مهر جهان تابم چه می‌تابی به محفلها / بگو باد صبا جانان ما را ×× که هجریت سوخت جانا جان ما را»، انجام غزلیات: «گفتمش بوسه ای ای ماه، تمنای من است ×× گفت حسرت چو شود گر تو تمنا نکنی»، 2. رباعیات، 3. ساقی‌نامه، مطلع: «بده ساقی آن جام لاتقنطوا ×× بجز رحمت از دست رحمت مجو»، مقطع: «شرابی که علم و عمل بخشم ×× نه بر عقل و دانش خلل بخشم / شرابی که بخشد مرا آگهی ×× به ره آردم شاید از گمرهی»؛ خط: نستعلیق، کا: یوسف تویسرکانی، تا: یک‌شنبه 8 ربیع الاول 1240ق، برای میرزا محمد نهاوندی و در خدمت میرزا حسین نوشته شده؛ مجدول مذهب؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 190گ، اندازه: 7×15سم [ف: 26 - 374]