دیوان حسرت

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14196/1 شامل: الف: غزلیات به ترتیب حروف تهجی (1ر-242ر)، آغاز: «به جانان می‌رساند شوق جانان جان بی جان را ×× نسیم عشق دارد سبزه باغ کون و امکان را /به امید طواف کعبه روز وصال او ×× به آسانی کشم دشواری شب‌های هجران را»، انجام: «گم شد ره وصول لب چشمه حیات ×× ای خضر پی خجسته تو آخر هدایتی / «حسرت» بریز اشک غم از دیده چونکه تو ×× بی شک و ریب بار درخت شقاوتی»، ب: ترجیع بند (242پ-244پ) با بند ترجیع: «ای مرهم داغ سینه سوزم ×× تا کی ز شرار غم بسوزم. آغاز: دردا که اسر و دردمندم ×× پیوسته نشانه گزندم / از زحمت درد آتش افروز ×× بیمارم و خار و مستمندم»، ج: رباعیات (245ر-245پ)، آغاز: «عالم به وجود ایلیا موجود است ×× سودائی آن عاقبتش محمود است / هر کس که به جای آن نشاند دگری ×× از درگه رحمت خدا مردود است»، انجام: «ای سایه حق قائمه چرخ وجود ×× شایسته کار حضرت رب ودود / بگشا در بسته بر رخم جز تو بگو ×× بر روی کسی کیست در بسته گشود»، دیوان اشعار شاعر است با تخلص «حسرت». شاعر متوفای بعد از سال 1362ق است چنان که خود می‌گوید: «در زمانی که دور حسرت بود ×× سیصد و شصت و دور ز هجرت بود». این دیوان غیر از دیوان حسرت همدانی است که در جلد 26 صفحه 374، شماره 7896 معرفی گردیده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: یک‌شنبه 26 ربیع الاول و سلخ شعبان 1360ق؛ جلد: گالینگور آبی، 245گ (1پ-245پ) [ف: 38 - 269]