دیوان حسرت

تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5619 آغاز: بی وجه نیست خاموشیم از فراق دوست ×× چون تا شود ز همدم خود دور بی نواست / حسرت بود محال که افتد دمی ز پا ×× هر کس به سرنوشت ز روز ازل رضاست؛ انجام: با یاد تو ای خلاصه نوع بشر ×× پیوسته کنم به جانب خلد گذر / ... آید بنظر چو حلقه انگشتر در فرهنگ سخنوران (ص 157) از چند حسرت نام رفته و شاعری که دیوانش مورد معرفی است، ظاهراً حسرت مشهدی بنام سید محمد فرزند میرزا صدرا است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: اواخر قرن 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول مذهب؛ کاغذ: فستقی، 90گ، 15 سطر، اندازه: 14/5×20/4سم [ف: 2 - 275]