دیوان حجت مشهدی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13508 آغاز: آغاز قصاید و آغاز دیوان: انجمن‌ها همه پر شمع و چمن‌ها پرگل ×× شاهدان جلوه گر و صافدلان آینه ساز/ گل بصد ناز بر اوراق چمن عشوه فروش ×× بلبلان بر سر هر شاخ گلی نغمه طراز؛ آغاز غزلیات: ابتدا کردم بنام یار بسم الله را ×× باید اول گفت در هر کار بسم الله را / بردن نامش مکرر می‌کند شیرین سخن ×× زان بقرآن کرده حق تکرار بسم الله را؛ انجام: انجام دیوان: چنان جا کرده مهرش در دل تنگ ×× که آتش میزند در جان بصد رنگ / دل من بسته موی میانش ×× سرم خاک ره سرو روانش کلیات اشعار شاعر است شامل: قصاید، غزلیات به ترتیب حروف آخر قوافی و مخمسات، شاعر در اشعارش به «حجت» تخلص می‌کند و در تخمیسات خود اشعار آصفی، ولی دشت بیاضی، حافظ شیرازی، ارفع مایلی - که از وی با دعای «حفظه الله» یاد می‌کند و فوجی نیشابوری را تخمیس نموده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 3 ذیقعده 1088ق؛ افتادگی: آغاز وانجام؛ مهر: شعاع شیرازی «شعاع» (بیضی)؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 237برگ، 15 سطر، اندازه: 15×23سم [ف: 37 - 8]