دیوان حافظ شیرازی

397. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 16860 آغاز: برابر انجام: دریغ درد تأسف کجا دهد سودی ×× کنی نگه عمر ببازیچه رفت و بیحاصل (ص 76-370) مشتمل است بر غزلیات، مغنی‌نامه، ساقی‌نامه، مقطعات و مثنویات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ افتادگی: وسط و انجام؛ این نسخه مصدر است به ترجمه هزار و یک مسأله که بنا به اظهار کاتب «هزار مسأله» اصل آن به سریانی بوده و بعد به عربی و فارسی ترجمه شده است، سؤال و جواب‌های مختلفی در مورد قیامت، نکیر و منکر، کوه قاف، بیت المعمور، بهشت شداد، می‌باشد که بیشتر جنبه دینی دارد. صفحه آغاز آن افتاده است، آغاز موجود: «کوشکها بر سر آنها نهاده است و آنچنان بود که عاد را دو پسر بود»، انجام: «نام آن ستونها است که از جواهر ... که این کتاب مسمی بهزار مسئله بزبان سریانی و عربی بود، بفارسی نوشتیم تا بر خوانندگان و نویسندگان آسان بود ... بر سهو و خطایی رفته باشد عفو و والدین کاتب را بدعای خیر یاد فرماید» (ص 1-75)؛ واقف: حسین توکلی مقدم، 1363ش؛ کاغذ: شکری فرنگی، 185گ، 19 سطر، اندازه: 14/2×21سم [ف: 17 – 170]