دیوان جودت

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13446/1 آغاز: بنام آن که دل خلوتگه اوست ×× سر شوریدگان منزلگه اوست / وجودش روشن است از هستی ما ×× دلیل اوج او شد پستی ما؛ انجام: به خرمن می‌دهی مژده شراری ×× مکن بر باد این شست گیاهی / کنون ای ناله بند نغمه هوش ×× زبان خویش که خاموش خاموشی مثنوی شعله عشق، مثنوی کوتاهی است در عرفان. شاعر در آخر آن تخلص خود را جودت ذکر کرده آن جا که گوید: «بیا جودت سخن در اختتام است ×× خرد را با جنون رمز پیام است»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 5گ (1پ-5پ)، اندازه: 12×20سم [ف: 36 - 391]