دیوان جنید شیرازی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14311/2 آغاز: ز شمع رویت ای مهوش گر افتد شعله بر آتش ×× شود آتش چنان دلکش که در قلب شتا منقل / رخش چون ماه با رونق درافشان نور او مطلق ×× ولی از شوق روی حق شده در موج خون مرحل؛ انجام: کسی که خازن گنج عبادت است چه باک ×× گرش خزینه قارون گنج جم نبود / جنید در دل شب خامه زبان تو بس ×× که دستگیر ادیبان به جز قلم نبود دیوان اشعار شاعر است با تخلص «جنید»، شامل غزلیات، قصاید و ترجیع بند به صورت نامرتب؛ خط: نستعلیق، کا: سهراب بن حاجی الله کرم سنندجی، تا: چهارشنبه 20 جمادی الثانی 1253ق؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: تیماج سرخ، 29گ (64ر-92ر)، 15 سطر، اندازه: 15×21/5سم [ف: 38 - 441]