دیوان جمالی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 173-فیروز مثنویات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 26 شوال 881ق؛ دارای یک سرلوح و یک سر سوره، مجدول مذهب، با این یادداشت به قلم تعلیق: «انا العبد المحتاج احمد بن ابو النصر حسین بهادر خان غفر ذنوبه بسنة خمس و سبعین و تسعمائه»، در ذیل آخرین بیت میزان الحقایق دوبیتی زیر با عنوان «فی وصف الکتاب» به قلم کاتب و پس از آن رقم او دیده می‌شود: «بهتر ز هزار مخزن لعل و گهر ×× این سفر حیات بخش انسان پرور / مقدار جماد و قدر اصحاب قلوب ×× دانند مبصران به میزان نظر»، در ذیل رباعیات نوشته: «تمت الرباعیات المجددات»، آغاز: «ای اصل همه حیات وی ملح صفا ×× ای کام دل و زبان آیات خدا ...»، پایان: «انصاف بود جهان همه سجده کنند ×× در پیش دو ابروی و دو چشم بیمار»، پس از پایان رباعیات یک رباعی از بابا افضل و چند قطعه و رباعی در جواب آن به خط کاتب دفتر افزوده شده. اینک رباعی بابا افضل: «افضل دیدی که هر چه دیدی هیچ است ×× و انها که بگفتی و شنیدی هیچ است / سر تا سر آفاق را دویدی هیچ است ×× و این نیز که در کنج خزیدی هیچ است»، و نخستین بیت از نخستین قطعه جواب: «افعال نکوی خود چو دیدی هیچ است ×× در بحث هر آنچه که شنیدی هیچ است» و در یک رباعی دیگر بابا افضل آمده: «افضل فرمود رو به آفاق مکن ×× در عالم انفس آی و خود عاق مکن»؛ کاغذ: اصفهانی ضخیم، جلد: تیماج قهوه‌ای، 646ص، 11 سطر، اندازه: 15×24سم [ف: 21 - 169]