دیوان جرس

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13488 آغاز: دیوان: ای که بود خوی تو چو روی تو زیبا ×× ما نتوانیم بی تو بود شکیبا / گشت دل من ز عشق روی تو مجنون ×× زان خم زلفش گذار سلسله بر پا مثنوی: رندی از فارس شد به اصفهان ×× تا کند درد فاقه را درمان / خواست تا صدر گردد و دستور ×× نشد او را میسر و مقدور؛ انجام: مثنوی و دیوان: گفت شعری حکایتی نابس ×× هشت شعرش ضمیمه کرد جرس / تا ز عناب یار شکرخند ×× در تبسم به بزم پاشد قند دیوان اشعار شاعر است با تخلص جرس، در این دیوان قصاید و مخمسات آمیخته به هم و بعد از آن اندکی غزلیات؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ در صفحه اول غزلی از ناصر خسرو به فارسی و مطلبی به نقل از علی بن هلال در مورد شروط پنج گانه حسن خط؛ جلد: تیماج سرخ، 183گ، 12 سطر، اندازه: 11×19سم [ف: 36 - 446]