دیوان جامی

203. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2988-15/228 آغاز: دردل سخنی که نو به نو می‌زاید ×× بادی است که از جهان جان می‌آید / بر جیفه وزد دماغ از او آلاید ×× بر گل گذرد مشام از او آساید؛ انجام: نام تو که خاموشی نمی‌شاید از او ×× بر سینه در فتوح بگشاید از او / تکرار همی کنم به آواز بلند ×× تا همچو زبان گوش بیاساید از او خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول مذهب دوستونی؛ جلد: تیماج مشکی، 194گ، 14 سطر، اندازه: 10×17سم [ف: 4 - 1869]