دیوان جامی

190. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3678 آغاز: موزون ترین کلامی که غزل سرایان انجمن انس و محبت و قافیه سنجان نشیمن عشق و مودت بادای آن زبان بگشایند حمد و ثنای دانائ استکه نظک سلسه آفرینش ازمطلق ت امفطع آراسته صنایع قدرت و بدایع حکمت اوست؛ انجام: بی جام لب تو صاف می‌ریخته ام ×× با در دغمت خود دل آمیخته ام ... غزلیات او؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول و مذهب، دارای دو سرلوح بسیار زیبا و هنرمندانه، نسخه بسیار نفیس می‌باشد و از قراین مقدمه نسخه اصلی است که به نام سلطان ابوسعید گرگانی که جامی در پنجاه و پنج سالگی اعنی در سال 872 هجری قمری برای خزینه سلطان نامبرده هدیه کرده؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: چرمی، 244گ، 13-14 سطر، اندازه: 11×18سم [ف: 3 - 977]